maart 2009


Donderdag was mijn laatste dag op Koh Chang en moet ik eerlijk bekennen dat ik toch wel best met veel mensen bekend was geworden die het jammer vonden dat ik wegging. Pe bood mij aan om mij met zijn auto weg te brengen want anders moest ik om 6 uur op en nu kon ik heerlijk ontbijten en op het gemak op pad gaan. In de tussentijd was ik gebeld door een vriendin van mij uit Pattaya die toch wel spijt had dat ze niet op mijn uitnodiging in was gegaan om mee te gaan naar Koh Chang. Ik bood haar aan om met mij mijn laatste dag in Bangkok door te brengen en sprak met haar af om 6 uur in de avond op vrijdag de 6e in Bangkok. Toen ik dus ’s morgens om 6 uur gewekt werd door haar belletje met de mededeling dat ze in Bangkok stond en waar ik dan wel was moest ik even nadenken voordat ik doorhad dat ze gewoon 12 uur te vroeg was hahahahahaha.

Ok, op vrijdagmorgen om 9uur brengt Pe mij naar de pier waar ik op de boot stap en net op het moment dat hij afvaart realiseer ik mij dat Pe mij mijn paspoort niet terug heeft gegeven dat ik als onderpand had afgegeven voor het huren van mijn scooter. Ik bel snel met het resort en er wordt meteen iemand naar het vaste land gestuurd om mijn paspoort te brengen. Perfecte service mag ik wel zeggen. Natuurlijk was ik precies 1 minuut voor vertrek bij de bus en was de enige plaats die nog vrij was helemaal achterin precies in het midden. Nou dat zag ik dus even helemaal niet zitten, al helemaal niet omdat ik een VIP ticket had gekocht en deze bus niet aan deze benaming mocht ruiken. Ik zat als een haring in een tonnetje en de twee mensen aan mijn weerszijde waren ook niet echt blij met mijn inmengen.  Bij de eerstvolgende stop melde ik me bij de chauffeur en hij bood meteen aan om naast hem voorin te komen zitten. Prima geregeld dus weer. Na een erg lange busrit kwam ik dan eindelijk aan in Bangkok en moest daar Nang nog ophalen die zolang bij haar zus was gaan crashen. Na eindelijk in mijn hotel aangekomen te zijn kostte het weinig moeite om te slapen.

Zaterdag 7 februari 2009

Vandaag is het dan zover dat ik vannacht niet meer in Thailand slaap. Het is daarom ook zaak dat ik nog snel even naar MBK ga en daar mijn voetjes,handjes en gezicht laat verwennen, nog even snel mijn telefoon laten repareren waar ik met mijn poezelige billetjes op ben gaan zitten, om daarnaar volledig uitgeput in mijn hotelkamer neerplof op het bed en in een diepe slaap val. Rond 21:00 word ik wakker gemaakt door Nang en is het douchen geblazen want om 23:30 word ik naar de luchthaven gebracht en natuurlijk wil Nang mee want die laat zo nu en dan al een traantje rollen want die vind het maar niets dat ik weg ga. En dat begrijp ik natuurlijk wel hahahahahahahaha.

Ik zit nu in de Eva Air Lounge met om mij heen gratis hapjes en drankjes waar ik dankbaar gebruik van maak en laat mij nog even onderuitzakken in een van de prachtige lederen fauteuils. Over een uurtje ga ik instappen, knal er een pil in, druk op de knop die de slaaptand van mijn stoel activeert en ze zoeken het verder maar uit, want  morgen om  09:50 staat Frans mij op te wachten en ga ik heerlijk bij Mams Hollands ontbijten.

Week 7

maandag 23 februari 2009

het is inmiddels alweer disdag want veel viel er niet te melden dan dat het 33 graden is, de zee zo’n graatje of 25, en ik veel geniet in de ruimste zin des woord. Ik heb bij het reisbureau mijn overtocht naar Koh Chang geboekt en via Greenwood travel een prachtige accommodatie geregeld. Vandaag ben ik weer naar de kapper geweest, heb me twee uur laten masseren en meer van dat soort heerlijkheden. Mijn koffer is ingepakt want morgenochtend om 7:00 word ik opgehaald en ga richting Trat alwaar ik op de pier word afgezet om over te varen maar daar zal ik ruim verslag van doen.

donderdag 26 februari 2009

vanochtend om 5:45 belde Eric Schaay mij wakker want die was inmiddels ook weer terug in het land van de glimlach en had heerlijk genoten van zijn stoeltje in de Laurel Premium Class van Eva Air. Hij klonk dan ook erg wakker hahaha. Goed, gedoucht, geschoren, gepakt en bezakt ging ik dan op weg naar Ko Chang alvorens afscheid genomen te hebben van Marc die vannacht weer terug vliegt naar NL. de chauffeur van de minivan is absoluut de uitvinder van het bumperkleven want wat deze man voor stunten uithaalde was niet normaal meer. Toen we dan ook na een half uurtje gereden hadden stopte om even de benen te strekken nam ik hem apart en heb hem zo goed en kwaad als mijn Thais en zijn Engels dit toestonden uitgelegd dat als hij niet dimt, hij door mij hoogst persoonlijk achter het stuur vandaan wordt gestompt en ik zelf verder rijd. Hij had het geloof ik wel begrepen. Toch wist hij mijn verbazing toch weer te wekken toen hij bij een kruising waar we rechtdoor moesten links af sloeg en daar een 180 graden bocht maakte om vervolgens 40 seconden tijdwinst te boeken omdat het licht hier voor linksaf op groen sprong. Van alle maffe Thaise chauffeurs was hij nummer 1. Toen we bij de pier aankwamen grijnsde hij 3 tanden bloot (hij had niet meer) en zij “me good driver yes?” hij had naar me geluisterd dus knikte ik maar ja en dacht gelijk aan de volgende groep die hij zou vervoeren. Ok op de boot en naar Ko Chang. Dit bleek een tochtje te zijn van 15 minuten want het is zwemmend te doen. Zo op het eerste gezicht lijkt het een eiland met drie hele grote bergen erop maar als ik een kaart krijg van het eiland dan blijkt het veel in petto te hebben. Ik stap in een Songtouw (een meer personen taxi) en blijk aan het einde vaan het eiland te zitten. De weg heeft een paar akelig scherpe bochten en het is op sommige plaatsen zo stijl dat wanneer het een skipiste was geweest het een zwarte was. Op mijn tocht langs de kust door de bergen had ik al snel de verdeeldheid van dit eiland door. Dichtbij de pier is het meer drukke en party deel en na mate de weg volgt word het steeds rustiger en zijn de resorts verder uit elkaar gebouwd. Als ik op mijn plekje aankom word ik ontvangen als de verloren zoon, en lijkt het wel of ik een andere wereld binnenstap. Overal een pracht van bloemen en planten met in het midden een gazebo dat met 5 speciaal handgemaakte tafels met bijbehorende stoelen een prachtig restaurant vormt. Vanuit het restaurant kijk je uit over en heerlijk zwembad met daaromheen authentieke Thaise bungalows die bij nader inspectie voldoen aan alle luxe die je maar kunt wensen. De bungalows zijn met elkaar verbonden door prachtige paden en waar je ook kijkt komt steeds de Orchidee terug. Zo heet het resort immers 😉 “Orchid Resort”. De eigenaar is een Nederlander en heet “Pe”, en hij is duidelijk trots op zijn paradijsje en daar heeft hij het volste recht toe, het is prachtig hier.

zondag 1 maart 2009

het is nu 11:00 en ik heb net mijn ontbijtje binnen. Het regent maar de temperatuur van de regen is ongeveer 25 graden dus het is een aangename verkoeling na weken van 38 graden +. Gisterenavond ben ik naar een ander deel van het eiland geweest waar ik eerst op een soort van markt heerlik heb gegeten. Een bakje gebakken noedels met groenten en twee stokjes kippenborst samen met een beker Pepsi voor de somma van 70 THB = 1,40 Euro. Toen een stukje doorgereden en een op zee gebouwde pier bezocht die er vanaf het strand uitziet als een zooi vissershutjes maar eenmaal op de pier een diversiteit aan winkeltjes, restaurants en resorts heeft. Het is moeilijk te bevatten dat er gewoon een soort van stadje op zee is gebouwd, dit is erg leuk. Als ik halverwege de pier ben (700mtr lang) hoor ik uit een bar “let’s twist again” van Chubby Checker en ga voor de deur staan twisten. Snel staan er allemaal Thai om mij heen te klappen en te kijken hoe ik dat doe en gaan spontaan mee staan twisten. We hebben veel plezier en de eigenaar laat me niet doorlopen maar trekt me naar binnen omdat ik natuurlijk veel mensen naar zijn tent heb gelokt hahahaha.