maart 2010


maandag 8 maart 2010
10:00 en het is al 30 graden. Vandaag nog even Sanax kopen om lekker te slapen in het vliegtuig. Al de souvenirs zijn al gekocht dus vandaag en morgen is geheel gewijd aan de verzorging van het lijf en het samen zijn met mijn vriendin. Het gaat immers weer 9 maanden duren voor ik mij deze luxe weer kan permitteren.

Vandaag heerlijk op het strand gezeten met Peter en Bernadette dus de bodytreatment word even uitgesteld tot morgen.
Donchida wachtte op mij toen ik om een uur of 5 thuis kwam en het hotel was al gesloten. Omdat er geen klanten zijn en wij als enige in het pand aanwezig zijn is besloten de tent dicht te gooien en de kok naar Bangkok te laten komen omdat de eigenaresse, Ning, haar broertje afstudeerde en er een feestje was. Ik opperde om heerlijk uit eten te gaan maar daar wilde Donchida niets van weten. Zij kon immers voor mij koken. Ik heb me over laten halen en nu staat zij beneden in de keuken een Thaise maaltijd voor mij te bereiden.  Vanavond hebben wij het ook uitgebreid gehad over ons tijdelijke afscheid. Ik heb inmiddels begrepen dat zij het niet leuk vind maar er ook geen moeite mee heeft. Dat maakt het voor mij een stuk makkelijker. Als ik dus morgenavond in de taxi stap naar de luchthaven dan is het net alsof zij zegt “tot later” het is de Buddha denkwijze. Een afscheid is geen afscheid als je weer terugkomt. Hmm, even wennen hoor hahahaha.
Ik heb haar aangeboden om naar NL te komen maar, zegt ze, “ik kom naar NL voor jou en niet omdat ik dat zo graag wil, want dat geld wat je daaraan uitgeeft kan je beter opsparen voor later”. Waar heeft deze vrouw mijn hele leven gezeten?

Dinsdag 9 maart 2010
Vandaag is het dan zover. De dag begint goed. Koffie, samen lekker keuvelen en naar de Big C om nog wat boodschappen te doen. Ik koop allerlei pasta’s om Thaise gerechten te maken die Donchida mij heeft leren koken en koop ook nog wat spulletjes voor dagelijks gebruik voor haar die voor Thaise begrippen erg duur zijn maar voor ons een schijntje kosten. Samen gaan we op pad en ze zit te zingen achterop de brommer. Klemt zich stevig aan mij vast alsof ik er vanaf kan waaien hahahaha.
Als het 21:00 uur is dan liggen we samen op bed en houden elkaar stevig vast. Zij maakt constant grapjes om mij maar op e vrolijken. Dan is het zover. De taxi haalt mij op om 22:30 en ik stap in. Snel een kus op straat en daar ga ik……..

Onder weg hebben we elkaar nog drie keer aan de telefoon maar als ik op het vliegveld aankom voel ik mij toch KUT. Het is 32 graden om 1:00 uur ’s nachts en geniet nog even van de warmte. Dan check ik in, ga door de immigratiedienst en moet dan even meelopen want ik moet een boette betalen voor “overstay” ????? he? Ik heb toch een 90 dagen visum? Nee zegt die gozer, u had op 4 maart moeten vertrekken. Ik reken hem even voor dat vanaf 4 jan t/m 10 maart geen 90 dagen zijn maar hij houd vol dat ik gewoon even 3.000 Thaise baht moet betalen. Dit vertik ik en er komt een chef bij die ik ook nog eens uitleg dat ik een 90 dagen visum heb. Na veel over en weer gelul kijkt hij mij aan met een beschuldigend gezicht en zegt, “only this time” en wuift met zijn hand dat ik door kan lopen. Vreemd volk hahahaha

In de lounge bel ik ook nog even met Donchida en eet een paar hapjes van het gratis buffet. Als ik in de boeing 747 stap moet ik het trappetje op naar de business class en verwacht weer die prachtige stoelen die ik vorig jaar had in de 777. Maar nee hoor, deze stoelen zijn wel lekker breed en er is genoeg beenruimte maar de stoel gaat in slaapstand niet verder dan een comfortabele TV stoel. Toch mik ik er een slaappil in en word 2 uur voor de landing wakker. Ontbijtje, taxi naar huis en met mijn moeder heerlijk koffie drinken. Nog even Donchida bellen en dan gaat zij weer aan het werk, en verwerk ik de rotzooi die ik bij me heb.

Toen we de volgende dag wakker werden was die oude brommer opeens weg. De schoonmaakster in rep en roer natuurlijk en zij wilde van mij schadevergoeding. Nee riep ik, je zou mij die nieuwe brengen en deze oude meenemen. Maar goed, een hoop nee’s over en weer en ze wilde dan de politie inschakelen. Dat was niet zo’n lekkere gedachten want hier in Thailand is de Farang altijd de pineut en moet zijn knip trekken. Nou kost een tweedehands brommer hier toch al snel een honderdje of 6 en daar had ik natuurlijk geen trek in. Natuurlijk wilde ik haar niet volledig voor de kosten op laten draaien en bood ik een bedrag aan van 10.000 Thaise baht dat neerkomt op zo’n €200,00 niet gepiest en toch nat hmmmmm. Het gekke is dat iedereen die ik dit vertel hier, zowel Thai als farang hun schouders ophalen, een wenkbrauw optrekken en zich afvragen of dit wel zuivere koffie is. Wie steelt er nou in godsnaam een 8 jaar oude brommer met 85 duizend op de teller terwijl er genoeg nieuwere in de buurt staan. Nee dit ruikt niet fris. Het probleem is echter dat het niet te bewijzen valt.

woensdag 3 maart 2010
Marc is gisterenavond vertrokken en dat was voor Ning, zijn vriendin en eigenaresse van het guesthouse toch wel een emotioneel moment.

donderdag 4 maart 2010
10:00 Ik ga zo naar beneden en moet maar afwachten wat de schoonmaakster voor beslissing heeft genomen. De Ze kwam om 11:00 binnen met in haar kielzog de politie. Een agent met zo’n zonnebril met spiegelglazen op die hij niet afzette, en tegenover mij ging zitten zonder mij ook maar een blik waardig te gunnen. Je begrijpt wel dat ik dit niet leuk vond en ik had best wel een beetje de zenuwen. Toen de agent vroeg of ik mijn paspoort wilde meenemen en hem op mijn eigen brommer maar wilde volgen stonden de dames Donchida en Ning meteen op en gingen achter ons aan. Na een stukje gereden te hebben stopte de agent op de boulevard en begon in het Thai tegen de schoonmaakster. Mijn escorte volgden het gesprek en al snel brak er een heftige discussie los. Ik had natuurlijk geen idee wat er werd gezegd en moest maar vertrouwen op de dames aan mijn zijde. De agent stapte op zijn motor en ik vroeg wat er gaande was. Ik kreeg als antwoord dat ik hen hun gang maar moest laten gaan en dat alles wel goed zou komen. Oké. Ik wacht af. Weer een stuk rijden en ik me maar afvragen waarom we niet naar het politiebureau gingen. Weer stoppen, weer praten. Inmiddels had de agent aan mij al te kennen gegeven dat de aangeboden 10.000 Thaise baht niet genoeg was en dat ik meer moest betalen. Op dat moment gingen er bij mij lampjes branden en vroeg me af wat voor spelletje hier werd gespeeld. Weer een stukje rijden, weer stoppen, weer een Thai gesprek. Uiteindelijk werd mij verteld dat ik 15.000 Thaise baht moest betalen en dat daarmee de kous wel af was. Omdat ik hem best wel een beetje kneep ging ik direct akkoord en pinde het gevraagde bedrag. Terug in het hotel overhandigde mijn vriendin het geld aan de schoonmaakster en liepen de schoonmaakster en de agent naar buiten. Daar zag ik ze praten en vanuit mijn ooghoek kon ik zien dat de schoonmaakster de agent iets toestopte. Later begreep ik dat de verklaring die de schoonmaakster had afgelegd op het politiebureau luidde: “ik heb met mijn dochter de brommer neergezet bij het hotel en de volgende dag was hij weg” nergens kwam mijn naam voor en de agent had haar dan ook verteld dat zij met deze verklaring mij niets kon maken maar dat hij haar toch wel wilde helpen omdat het nu eenmaal best eens de schuld van de farang, ik dus, kon zijn. Waar het op neer komt is dat de schoonmaakster van mij 15.000 Thaise baht kreeg, waarschijnlijk de agent moest betalen voor zijn bemiddeling en haar baan kwijt was want Ning was des duivels op haar dat ze deze stunt had uitgehaald. Toen ik aan Ning vroeg waarom ze mij niet had verteld dat die verklaring voor mij gunstig zou zijn antwoordde zij, “als farang ben je ALTIJD schuldig en moet je ALTIJD betalen, of je nou een conflict hebt met de schoonmaakster, of met de politie. De vraag is alleen in wiens zak komt het geld terecht en de zaak was om een zo laag mogelijk bedrag te bedingen” tja, dat is wel info die ik even moest verwerken maar ik was allang blij dat de zaak afgelopen was. Inmiddels is mijn rust weer wedergekeerd en zit ik onder het genot van een vers watermeloensapje mijn verhaal te doen. Gelukkig zijn de meeste Thai wel te vertrouwen en nog steeds vriendelijk en behulpzaam.

zaterdag 6 maart 2010
Vandaag is de eigenaresse van het hotel waar ik in zit terug naar haar familiedorp om Buddha te eren. Dit doet zij omdat het erg rustig is in het hotel en zij graag in een goed boekje wil komen bij de grote man. Als zij thuis is gaat ze 100 eieren, een varkenskop, een kip en bloemen offeren en dan moet alles wel weer goed komen.

Gisterenavond toen ik naar boven ging kwam Donchida weer met een grote schaal fruit aan voor in de koelkast zodat als ik trek kreeg ik lekker iets kon eten. Lief hè?  Ze voelt ook het naderende afscheid en weet dat ik het daar best lastig mee heb. Ze komt dan ook met teksten als, ik weet zeker dat je het weer druk hebt in Amsterdam en ik heb ook veel te doen hier dus die 9 maanden zijn zo voorbij. Ik ben zo blij met haar!

Zondag 7 maart 2010
Vandaag ga ik weer een lekker dagje op het strand doorbrengen en voeg me dan ook bij twee mensen die ik hier heb leren kennen in de afgelopen jaren. Zij komen beiden uit Leiden en hij is een grappenmaker. Peter en Bernadette. Op het strand hier is het wel grappig dat als je nou een verkoper van aanstekers of mooie beeldhouwwerken of zonnebrillen tegenkomt die hun waar aanprijzen en je vraagt of ze niet een flesje koud water bij zich hebben dan knikken ze ja, lopen weg en komen dan 2 minuten later met een flesje water aan dat ze gewoon even hebben gekocht bij de 7-11. Is dit niet fantastisch?