Het gaat weer gebeuren 
Na lang niet op vakantie te zijn geweest heb ik besloten om dit toch maar weer eens te doen.
Toen ik bekent maakte dat ik weer naar Thailand ging vertelde een vriend van mij uit Londen dat hij van okt ’06 t/m apr ’07 een huis had gehuurd op Koh Pangan, en of ik dan ook bij hem langs wilde komen. Dit met nog wat vrienden besproken te hebben belde Marc (een vriend van mij) mij op en zei dat hij nog nooit in Azië was geweest en dat het hem wel leuk leek om mee te gaan.
Afin, wij het een en ander besproken en ik hem uitgelegd wat er zoal te doen valt daar, begonnen zijn oogjes te glimmen en verplaatste zijn mondhoeken zich richting oren 
Dus na een avond Thaland talk hebben wij besloten om samen heen te vliegen. 

En jawel hoor, we hebben de knoop doorgehakt. Bij Greenwood Travel in Bangkok, alwaar mijn goede vriend Ernst-Otto Smit de scepter zwaait hebben wij twee tickets geboekt. We vertrekken op vrijdag 2 februari 2007 met China Airlines en zijn dan op zaterdag 3 februari 2007 om 7:10 in Bangkok. We hebben geen gebruik gemaakt van de pick-up service of de twee overnachtingen in het Prince Palace Hotel want Mac (uit Londen) komt ons halen en heeft een perfect hotel voor ons geregeld waar we 4 nachten verblijven voor nog geen € 30,00 pp. (ja dat is voor vier dagen) hier slapen we…
Nou, de kogel is door de kerk en ik moet bekennen dat ondanks het nog ruim 10 weken duurt ik toch al een beetje de kriebels begin te krijgen 

De bespreking 
Het is zover, we gaan vanavond bijeen komen om onze vakantie naar Thailand te bespreken. Marc is nog nooit in Azië geweest en dus is het voor hem een hele belevenis, en moet hij het voorlopig doen met wat hij hoort van anderen en ziet op het net en op TV.
Ik heb al een stapeltje wegenkaarten en plattegronden bij elkaar gezocht om hem een indruk te geven wat hem allemaal te wachten staat.
Zojuist heb ik van Mac Wheeler, onze vriend uit Londen die op Koh Phangan een huisje heeft gehuurd tot eind april ’07 te horen gekregen dat onze hotelkamers in Bangkok zijn geboekt. 

Nog 62 dagen en dan gaat het gebeuren.
Gisteren ben ik bij het Thaise consulaat geweest hier in Amsterdam en heb mijn 90 dagen visum gekregen.
Daarna weer aan het werk om het “Loek’s Thailand fonds” te vullen 
Van mijn goede vriend Henk Hilhorst die een regelmatige Thailand ganger is kreeg ik een aantal tips voor adressen die wanneer ik in Bangkok ben moet gaan bezichtigen. Een daarvan was een entertainment center genaamd “Nana Plaza” waarbij ik dacht aan een soort van shoping mall maar toen ik het opzocht op het internet kwam ik uit op een website waar wel extreme service wordt geboden. Zo viel mijn oog op een link die heette “Blowjob Bar” Nou ja.. nu vraag ik je… afin lees zelf maar even hier. Toen ik dit besprak met Mac en Marc toen moesten we toch wel erg lachen en vroegen we ons af of we hier nou wel zo nodig naar toe moesten. Ik geloof dat ik een tocht over de rivier leuker vind. Tenslotte ligt er in die boot een 600pk diesel die zoveel resonantie geeft dat als je plaats neemt op een van de houten bankjes, je vanzelf een erectie krijgt, en wel voor 10 baht (€ 0,20). Al met al een stuk goedkoper en wel zo veilig ook hahahaha. Maar goed de mens is van nature nieuwsgierig en wie weet gaan we op veilige afstand toch een kijkje nemen.

Het begint te jeuken 😉 
Tja ik weet nog dat ik het had over 62 dagen, en zie er zijn er nu nog maar 6 over en dan ga ik naar Thailand. Van de week heb ik toch maar een grote rugzak die ik eerder in Bangkok had gekocht uit de kast gehaald en alvast gevuld met een paar boeken, korte broeken, t-shirts en een beetje sanitair gereedschap.
Mijn e-ticket is geprint en het paspoort ligt al op tafel.
Mijn jongste zoon Joey heeft besloten om maar in mijn huisje te gaan zitten voor de aankomende 6 weken zodat hij wat meer “bewegingsvrijheid” heeft hahahaha, dat zal een feest worden.

Ik ben er!   
Nou ik zit nu een week in Thailand en lig op dit moment onder een palmboom in een hangmat met de laptop op schoot en een cocktail naast mij op een tefeltje 
De vlucht was redelijk snel ware het niet dat ik weer zo nodig een plaats moest bemachtigen bij de nooduitgang gezien mijn beenlengte. helaas was hier ook de toilet dus er zijn zo’n 60 mensen op mijn tenen gaan staan want die moesten allemaal voor mijn neus op hun beurt wachten. Even voor alle duidelijkheid, ik ben naar Thailand gevlogen met Marc om daar samen te komen met Mac (uit Londen die daar op Koh Pangang een huis je heeft) verder ging de landing uitstekend ondanks de berichten van kapotte landingsbanen op de nieuwe lujchthaven van Bangkok.
onze eerste dag in Bangkok liep gesmeerd. we kwamen aan in ons hotel en Mac wachtte ons al op, we hoefde hem alleen maar wakker te maken want hij was nogal laat te slapen gegaan 
Even een tukje gedaan en daarna naar Phantip Plaza voor de electronica en computerbenodigheden. daarna naar MBK alwaar we ons hebben laten verwennen door een vakkundig team van masseuses, Gezicht, lichaam, handjes en voetjes, alles hebben we laten behandelen want het voelt lekker en kost nagenoeg niets hahaha.
’s avonds zijn we natuurlijk de hort op geweest en zijn beland op Pat Pong (de nachtmarkt maar ook de buurt met de bars) waar we hartelijk werden onvangen door dames met $$ tekens in de ogen maar een vette glimlach tevoorschijn toverden en daardoor ons verstand met zo’n 70 cm zakte. Ok. we hebben de nacht wederom zonder kleerscheuren doorstaan en zijn de volgende dagen netjes als de brave toerist Bangkok gaan bezichtigen met boottochtje en al.

Pattaya  
op maandag de 6e zijn we afgereisd naat Pattaya.
Dit hebben we gedaan met een taxi die ons voor 1500 THB (=ongeveer 30 euries) ons 150km wegbracht in zuidelijke richting.
Toen we aankwamen hadden we een prachtig hotel met alles erop en eraan maar ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat mijn bek open zakte toen we de boulevard op gingen en oog in oog kwamen met het nachtleven. OMG het lijkt hier wel een grote hoerenkast. Zelfs het meisje dat de kamer doet laat weten dat ze niet vies is van een extra zakcentje en daar best een slaapliedje voor wil zingen, al gebruikt ze daar de microfoon voor die vast zit aan het menselijk lijf.
In het centrum hebben wij een bar bezocht waar wel 2000 man zaten met in het midden een boksring waar aan Thai boksen werd gedaan.
ook hier hebben we natuurlijk de tourist uitgehangen en hebben ons weer laten verwennen op het strand en in diverse eetgelegenheden. Na drie dagen hebben we het wel gezien en gaan we verder.
De kaart erbij en checken wat onze meest logische bestemming is….
Dat zijn diverse eilandjes maar daar moeten we best veel voor reizen want logica kennen ze hier niet en moet je voor een afstand van 150km wel zo’n 1500km reizen hahaha.
We zijn er uit en besluiten toch maar meteen naar Koh Samui te gaan. 
 

Koh Samui   
We zijn vanuit Pattaya ’s morgens om 2:30 vertrokken met een taxi die ons voor 800 batjes naar het vliegveld in Bangkok brengt.
Als we aankomen dan checken we in bij Bangkok Airlines en vliegen in een uur nar Koh Samui. Het is voor Marc een hele belevenis want die kent alleen de grote georganiseerde vliegvelden. Het is net “Disney World” hier met al die kleine hutjes waar van alles gebeurd. Als we met een taxi naar Chaweng beach rijden dan is het 7 uur in de ochtend en zijn we wel weer toe aan een uurtje slaap. Onze kamers zijn prachtige en ruim met airco, en warmwater (alsof we dat nodig hebben, het is nu al ongeveer 27 graden).
Ok, ons vervoer is ook geregeld we rijden alle drie op een automatische scooter, en we gaan ontbijten bij “Will Wait” daarna een uurtje pitten en Koh Samui “get ready for the 3 Musketeers”.
Op Samui is een hoop veranderd sinds ik hier twee jaar geleden voor het laatst ben geweest. Er zijn meer ressorts, meer winkels en véél meer toeristen. Natuurlijk hebben we ook hier weer de bekende bezienswaardigheden bezocht en een daarvan was een bezoek aan het aquarium. Naast de adembenemende onderwaterwereld met haaien, en nog meer vissen waarvan ik de naam niet ken maar erg indrukwekkend zijn, zwom er ook een rog in de rondte die een diameter had wan wel twee meter. Na het aquarium te hebben verlaten kwamen we in de “Tiger Zoo” hier ben ik op de foto gegaan met een heuse tijger die van zijn baas elke keer een tik tegen zijn bek kreeg met een rietje om maar vooral in de camera te kijken, eigenlijk wel een beetje zielig. Toch geloof ik niet dat hij er erg onder leed want elke keer kreeg hij een stuk kip dat volgens mij was ondergedompeld in valium.
Natuurlijk hebben we ook het nachtleven aan een nader onderzoek onderworpen en zijn tot de conclusie gekomen dat ook de service, vriendelijkheid en prijzen aangepast zijn aan de stroom toeristen die jaarlijks dit prachtige eiland overspoelen. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het hier voornamelijk heb over Chaweng beach en Lamai. De rest van Samui is volgens insiders ook wel veranderd maar daar kan ik niet echt over oordelen.
Na een dag of 4 inhet appartementen complex te hebben overnacht van Will Wait, zijn we in de gelegenheid gekomen een bungalow te huren aan het strand en moeten daar 800 batjes per nacht voor betalen (ong. 17 euries) 
 

Koh Pha Ngan   
De tas weer ingepakt, de scooter teruggebracht en op naar de pier in een taxi. Daar gingen we met een prachtige boot met airconditioning en bar aan boord over naar Koh Pha Ngan maar Thailand zou Thailand niet zijn als er niet elke dag wel een regel werd veranderd of aangepast. Toen we daar aankwamen kregen wij te horen dat de boot vandaag niet zou varen.
Dus moesten we met de snelheid van het licht naar een andere pier, 3 km verderop waar een andere boot zou vertrekken (een oude vissersboot met een open motor en veel te weinig plaats) over 5 min. Aangekomen en kaartje gekocht hebben we nog ongeveer een half uur moeten wachten voordat de reis naar Koh Pha Ngan kon beginnen. Na 30 minuten varen kwam Koh Pha Ngan in zicht en meerde wij af in Haad Rin.
Van daaruit werden we met een taxibusje naar het andere deel van het eiland gereden want wij moesten naar Tongsala (het westelijke deel van het eiland)
Even voor alle duidelijkheid, het eiland is 17 bij 10km en het zuidoosten deel is het deel waar de wereldbekende “full moon parties” worden gehouden. Het noordwesten, is waar wij zitten.
Nu dacht ik altijd dat Koh Samui voor mij de bestemming was en voor mij het nieuwe paradijs was, tot ik op Koh Pha Ngan voet aan de grond zette.
Laat ik even een beschrijving geven van waar ik zit.
Ik zit in een authentiek Thais huis met drie slaapkamers en een waanzinnig groot balkon.
Op dit balkon hebben we diverse hangmatten hangen en een aantal Thaise zitkussens /-bedden er hangen hele mooie planten die ’s avonds worden verlicht met twee olielampen. Deze ambiance wordt aangevuld met heerlijke muziek die uit de laptop komt van Mac (eigenaar van dit huis). Toen ik aan hem vroeg wat dit optrekje nou kostte antwoordde hij mij “ 7.000 Thaise batjes per maand” wat neer komt op zo’n 130 euries. Dit komt mijn portemonnee zeer ten goede en kunnen we ons weer extra’s veroorloven die het leven tot een waar genot maken.
Het huis ligt midden in de jungle en ’s nacht hoor ik ook de meest vreemde geluiden waar ik eerlijk gezegd wel even aan moest wennen.
Om mij te verplaatsen rijd ik op een 250cc off the road motor die mij in 5 min op de meest prachtige stranden brengt met ten hoogste 10 mensen waarvan 4 lokale bewoners. Al met al een ervaring die ik alleen ken uit films.
Toen ik vanochtend wakker werd rond een uur of 8 hoorde ik doffe ploffen en kon mij geen beest voorstellen die dit soort geluiden maakte. Wat bleek… er stond een man op ongeveer 10 meter afstand van mijn slaapkamerraam met een touwtje in zijn handen, met een het andere eind een aap die bovenin de boom kokosnoten aan het plukken was.
Ik weet zeker dat ik tot het einde van mijn vakantie niet meer van dit eiland af ga want de rust en prachtige ongerepte natuur die hier te vinden is wil ik met volle teugen tot mij nemen.
Tot spoedig… ik houd jullie op de hoogte. 
 

Heb ik reden tot klagen?  
Ik zit op mijn balkon en de fan staat op de hoogste stand. Hij blaast lucht alsof er iemand met een warme föhn op 20 cm afstand in mijn gezicht staat te blazen. Het is buiten 35 graden en de temperatuur van het zeewater is 30 graden. We hebben een discussie over verschillen in het land waar we wonen en dat waar we op bezoek zijn. Mac kwam met het volgende… bij ons vallen de blaadjes van de boom tijdens de herfst, hier vallen ze als de temperatuur op zijn hoogst is en ze letterlijk van de bomen afschroeien (dat is nu dus). Bij ons wachten we altijd tot het water uit de kraan warm is voordat we eronder stappen, hier wachten we tot het koud genoeg is.
O ja, eergisteren toen ik onder de douche wilde hadden we bezoek van een heel grote kikker (zo groot als een grapefruit) die zich erg op zijn gemak voelde in deze extra vochtige ruimte. Toen ik dit vertelde aan de dame die elke dag ons ontbijt maakt vertelde ze doodleuk dat er ook cobra’s, pythons en schorpioenen hier in de rondte lopen dus het is wel verstandig om vooral ‘s nachts schoeisel te dragen en ‘s morgens even in je schoenen kijken of er niets in verstopt zit hahahaha.
Nou ik heb nog een week te gaan en moet zeggen dat ik op dit moment die temperatuur van 7 a 8 graden best even zou willen voelen maar ik weet ook dat als het eenmaal weer zover is ik dolgraag weer terug wil naar dit paradijs, dus laat ik lekker mijn mond houden en mijzelf afvragen… Heb ik reden tot klagen? 
 

Een vroeg begin   
Vrijdag 9 maart 2007 07:00uur
Ik ben al een uurtje wakker en de wasmachine draait op volle toeren. Toen ik onder mijn muggennetje vandaan kroop om te gaan plassen dacht ik dat het helemaal niet een zodanig gek idee zou zijn om tropenuren in te voeren (als of ik mij überhaupt al iets van uren aantrek) dus heb ik lekker de machine aangezet, gedoucht en koffie gemaakt. Nu zit even lekker met een peukie en een bakkie in mijn hangmatje op het balkon en luister naar de vogels die het hoogste lied voor mij kwelen. Normaal komt de zon op om deze tijd maar het ziet er erg bewolkt uit, HOERA eindelijk een dag om een beetje productief door te brengen. Ik wil naar Tong Sala om boodschappen te doen, een nieuw boek te kopen en misschien wel een nieuwe gloeilamp die ik al een dag of tien van plan ben te kopen maar nog steeds niet heb gedaan…. Wie weet.
Voor diegene die mijn blog lezen en ook dat van mijn vriend Mac Wheeler willen lezen, is hier het adres
Het is nu inmiddels 9:45 en het is gelukkig nog steeds bewolkt. Ik ga nu de stad in en denk dat ik vanmiddag een slaapje ga doen zodat ik vanavond het nachtleven op dit eiland eens aan een nader onderzoek ga onderwerpen (dit zeg ik al weken maar….).
Tot snel Sawadeekhap 
 

Terug naar NL  
Dinsdag 13 maart 2007
Hm, het is dan weer zover. Ik heb mijn bootkaartje om van Koh Phangan naar Samui te varen op zak en mijn ticket van Samui naar Bangkok is ook reeds geboekt.
Mijn tas is gepakt en Mac met gevolg brengt mij naar de boot.
Dit keer heb ik een boot die voorzien is van een VIP ruimte en zit heel comfie in een soort van vliegtuigstoel naar een film te kijken die al een uurtje bezig is dus als alles meezit ik net het einde kan meemaken omdat de overtocht maar 30 min duurt.
Als ik om 17:00 van de boot kom staat er een minibusje klaar dat mij naar Chaweng brengt. Als afleveradres heb ik opgegeven het “Big Wave ressort” en als ik daar aankom blijkt dat het hele complex met de grond gelijk is gemaakt omdat de lease was afgelopen en de huidige eigenaar geen batjes genoeg had om hem te vernieuwen, dat was dus wel even een verassing.
Toen ik een oude kennis van mij belde die op Samui een travel agency heeft was zij meteen bereid mij te helpen en plaatste mij in een waanzinnig mooie bungalow met alles er op en aan dus dat was ook weer geregeld. Al met al had dit toch wel een paar uur in beslag genomen dus inmiddels was het 21:00 en was best toe aan een tukje. Snel nog even wat gegeten bij “Chill restaurant”, biertje en toen naar mijn bedje.

Woensdag 14 maart 2007
Sita (mijn Thaise travel agent (vriendin)) regelde even snel een brommertje en kon toen richting Lamai voor mijn afspraak met mijn klerenmaker die een aantal overhemden voor mij had gemaakt. Op Lamai heb ik nog een paar uur doorgebracht aan het strand en ’s avonds om 20:30 bracht Sita mij naar het Samui vliegveld.
Om 23:00 lande ik op Bangkok en nam een taxi (waarvoor ik eerst in een rij van zeker 200 man moest staan en pas om 1:00 instapte om vervolgens om bijna 2:00 aankwam bij het “Prince Palace Hotel” alwaar ik ook meteen mn bedje indook en sliep als een baby’tje.

Donderdag 15 maart 2007
Mijn wekker gezet op 10:00 om er een productieve dag van te maken, tenslotte is dit mijn laatste dag in Thailand.
Als ik om 10:15 in de ontbijtzaal kom blijkt dat ik al 15 minuten te laat ben dus laat ik maar een kopje koffie met een croissantje op mijn kamer bezorgen.
Als ik later aan de baliemedewerker vraag of ik ergens in de avond nog even kan douchen voordat ik naar het vliegveld ga krijg ik te horen dat dit niet mogelijk is. Dit vind ik erg vervelend en klaag over het feit dat ik ten eerste erg laat aankom en daarom mijn ontbijt mis, dan geen gelegenheid krijg om even een douche te pakken, en dat alles voor een 4 sterren hotel. Als antwoord krijg ik “This is a 4 star hotel policy” en daar moet ik het mee doen. Ik mag dan wel mijn koffer achterlaten om die later op te halen.
Ik stap in een taxi en laat mij brengen naar MBK waar ik nog even de telefoon van Eric moet laten maken, er moet een nieuw schermpje op en volgens die man is het een koud kunstje en kan ik hem over 2 uur wel ophalen. In die tussentijd laat ik mijn voeten masseren en neem meteen even een “Facial” waar mijn uiterlijk zo van opknapt dat ik me weer 10 jaar jonger voel hahahaha.
Als ik terug kom om de telefoon op te halen krijg ik te horen dat het nog wel twee uur duurt want het is toch gecompliceerder dan verwacht. Ik ga heerlijk eten en rijd naar “Phantip Plaza” om voor een vriend een Thais keyboard te kopen zodat zijn Thaise vriendin ook met haar familie kan mailen en chatten. Als ik weer terug rijd naar MBK krijg ik te horen dat het toch niet zo goed gaat met de telefoon want het nieuwe schermpje zit er wel op maar ze krijgen hem niet werkend, dit is allemaal na inmiddels 5 uur klooien. Als ik de telefoon in handen heb zet ik mijn grootste glimlach op, zwaai en maak dat ik weg kom.
Het is toch niet zo’n productief dagje geworden als dat ik verwacht had maar ach, ik heb nog steeds vakantie en besluit om nog even naar Khaosan Road te rijden om daar ook nog even te vertoeven. Om 22:00 neem ik een taxi, haal mijn tas op bij het hotel en laat mij naar Suvarnabhumi Airport rijden.
Ik heb 4 kilo overgewicht maar de dame bij de incheck verteld mij dat als ik de 4 kilo in mijn handbagage stop ik geen overgewicht hoef te betalen, nou vraag ik je ……. 
 

Waarom nou toch…  
Als ik meer dan 4 weken op vakantie ben dan sluipt er zo af en toe wel eens een gedachte bij mij binnen die zich afvraagt of het niet zo langzamerhand weer eens tijd wordt om weer naar huis te gaan. Dan probeer ik allerlei zaken te bedenken die ik mis vanuit Nederland. Een broodje kroket, een zoute haring, een lekker stukkie franse kaas, en natuurlijk niet in de laatste plaats familie en vrienden.
Maar ik blijk dan toch in staat om al die zaken op de een of andere manier te bemachtigen zonder mijn zorgeloze verblijf te verlaten. Er is altijd wel een supermarkt waar Nederlandse producten te koop zijn en met een beetje kunst en vliegwerk fabriceer ik dan toch wel erg lekkere dingen in elkaar zodat ik dat zoute harinkie wel weer ff vergeet, en zelfs die zijn tegenwoordig over de hele wereld wel ergens te bemachtigen, vacuüm of diep gevroren.
Familie en vrienden zijn door de huidige technologie te contacten dat het lijkt alsof ze naast je op het strand zitten. MMS, een webcam, en dan niet te vergeten de gsm die tegenwoordig op elk strand in de wereld in het rijtje van handdoek, zonnebrandcrème en zwembroek thuishoort.
Dus, na alles weer te hebben gerelativeerd voel ik mij dan weer uitermate op het gemak en besluit om volgend jaar wellicht iets langer op vakantie te gaan 

En dan komt toch die onvermijdelijke dag dat de terugreis gaat beginnen.
Ergens in het achterhoofd maak ik mijzelf dan wijs dat het ook wel weer leuk is om terug te gaan. Zou de Albert Cuyp al afgebouwd zijn? Zou er op mijn werk veel veranderd zijn? Wat voor reacties zou ik krijgen als ik met mijn zongebrande lijf een wit overhemd aantrek, want dat accentueert zo lekker, die plekken binnenloop waar ik zo lang niet ben geweest?
Als ik dat maar genoeg voeding geef dan ga ik teruggaan bijna net zo leuk vinden als op vakantie gaan.
En dan ben ik op schiphol. De eerste frustratie dient zich al aan als iedereen uit mijn vliegtuig zich een baan wringt naar de bagageband om maar zo snel mogelijk, en het liefst als eerste zijn koffer te bemachtigen. Dan rijd ik, want ik word altijd gebracht en gehaald, over de Schipholweg richting Amsterdam centrum en kijk in de rondte of er daadwerkelijk veel veranderd is. Hmm niet echt. Als ik dan in mijn straatje aankom en mijn loodzware koffer naar boven til en de deur openmaak dan is het eerste wat mij opvalt, de enorme stapel post waar stukken tussen zitten die ik liever niet openmaak want dat kost geld en ik heb al zoveel opgemaakt. Eerst even bellen met de personen die wel graag willen weten dat ik veilig en wel weer thuis ben, dus dat is met drie telefoontjes gebeurd. De volgende stap is, koffer open en de wasmachine aanzetten. Even lekker onder de douche. Ik moet dan niet vergeten dat ik hier in Nederland wel even moet wachten tot het water warm is voordat ik er onder stap.

Als ik de volgende dag weer naar mijn werk ga, want ik heb mezelf aangemeld om meteen weer aan de slag te gaan zodat het negatieve saldo snel weer aangezuiverd wordt, stap ik met veel plezier de werkvloer op om tot de ontdekking te komen dat “hé vakantieganger, ben je weer terug”? En “Hoe was het”? Precies 10 minuten in beslag nemen want iedereen heeft het te druk met het vertellen van hun eigen belevingen en het lijkt wel alsof niemand meer echt luistert en het allemaal een beleefdheidsvorm is die gezien wordt als een noodzakelijk kwaad. Het werk gaat zijn gangetje alsof ik niet ben weggeweest.
Ook het van en naar huis rijden op mijn scootertje is vele malen anders dan op mijn vakantiebestemming. Er wordt weer van alle kanten gevloekt, voorgedrongen en ik kan niemand ontdekken die met een glimlach op de fiets of in de auto zit.
En dan denk ik weer aan dat moment tijdens mijn vakantie waarin ik mij afvroeg of ik niet weer naar huis wilde. Ik laat het maar en droom heel langzaam weg naar mijn volgende vakantie die weliswaar nog 11 maanden duurt maar mij nu al een lekker gevoel geven. Waarom kan dat hier niet?